Blogs en artikelen

‘Je sterft zoals je hebt geleefd’, wordt er wel eens gezegd door de verpleging. En soms gebeurt het tegenovergestelde…

Frederik wilde wel eens kennismaken met de geestelijk verzorger. “Kan nooit kwaad” lachte hij breeduit naar de verpleging. Ik kreeg een signaal om meneer eens te bezoeken. Zonder verwachtingen loop ik een paar dagen later bij hem binnen.

Hij begint direct te vertellen over zijn leven. Hij heeft op veel verschillende plekken over de hele wereld gewoond. Vele, vele vrouwen liefgehad, de één meer dan de
ander en verschillende kinderen verwekt bij diverse moeders. Hij heeft met niemand van hen écht goed contact, nooit gehad. Een turbulent leven met “veel op mijn
kerfstok”. Hij heeft ze goed verdiend, zegt hij zelf; “ik was écht een eikel, kei- en keihard voor anderen. Ik heb altijd alleen maar gedacht aan mezelf” en hij
concludeerde – nu hij zichzelf zo hoort vertellen – dat hij altijd rusteloos is geweest. Ik verblik of verbloos niet bij zijn verhalen, maar laat hem vertellen wat verteld moet
worden. Ik krijg de man die dit vertelt – met zoveel reflectievermogen en zulke vriendelijke ogen – niet gematcht met de man waarover hij vertelt en vraag of die
twee een beetje door één deur kunnen samen?

Het valt stil. Zó lang dat ik een hap lucht neem om iets te zeggen, maar dan begint hij met een trillende stem te vertellen dat hij deze inzichten over zijn leven hier in het
hospice heeft opgedaan. “Hier heb ik voor het eerst ervaren dat je met je leven ook hele andere dingen kunt doen; dat je mensen kunt bijstaan. Liefdevol, geduldig,
trouw. Als ik toch geweten had dat mensen ook zó met elkaar kunnen omgaan. Ik word hier helemaal zacht van binnen en er blijft niets meer over van die eikel.” Hij
straalt als hij spreekt over zijn ontdekkingen en zijn glimmende ogen verraden ontroering. “Jullie willen me nu vast niet meer als vrijwilliger, maar dat was ik gráág
geworden.”

De afdronk van deze ervaring – na vele gespreken – was voor hem een goede; “ik ben blij dat ik op het nippertje ontdekt heb dat ik géén eikel ben, maar dat er ook
goedheid in mij schuilt.” Hij hoopte dat de dood lang genoeg op zich zou laten wachten zodat hij deze gelukzalige ervaring zou kunnen smaken, maar dat het ook
niet zó lang zou duren dat hij weer zou worden zoals hij was. “In déze staat wil ik sterven.” Ik voelde me stille getuige van déze staat, van deze waar-heid. Frederik
stierf niet zoals hij geleefd had, maar als de persoon die hij altijd diep van binnen al was…

Disclaimer: Dit is een waargebeurd verhaal. In verband met privacy en herleidbaarheid is een aantal essentiële cliëntkarakteristieken gewijzigd of verwijderd, dan wel fictionele elementen toegevoegd. De afbeelding bij het verhaal is een stockfoto.